خیلی وقت بود که بخاطر خواندن و تورق بالاترین فرصت نوشتن برای این وبلاگ مادرمرده را نداشتم هرچی که بهم میگفت ای بابا تو خودت منو زاییدی حالا دیگه مسیولیت داری حوصله سرو کله زدن باهاش و تربیتش را نداشتن. بیتعارف اعتراف میکنم که ترجیح می دادم اصلا بزرگ نشه تا مجبور نباشم مسیولیت کارهاش را بپزیرم.تا اینکه نفرینش گردن من و بالاترین را با هم گرفت!

اما مثل هر وقتی که عزیزی را از دست میدهیم تازه یاد بقیه دوستامون می افتیم با تعطیلی بالاترین تازه یادم افتاد که ای بابا من هم کوتاه زمانی وبلاگی داشتم.با هزار امید و آرزو متولدش کردم و باید براش زحمت میکشیدم، بچه که سر خود هیکل گنده نمی کنه، تازه رشد عقل و شعورش هم بجای خود!

غم از دست دادن دوستانی مثل نگار، معماریان، سعید قمی، ایراندخت، منوچهر، شاتوت مشهدی، مرلیت، جرمنی، نگارک، داورخان، آقارضا بالادار، بهک، گجمو، آداش خان، فضولباشی، سعیدپر، یوزی، عمواروند، اولاد، ابهام، فرناز، ماکسیموس، کمانگیر، نقاد،کمالی و کلی ایرانی بالاخواه که آدرسشون را هیچ جای دیگه ندارم،  فقط شبیه غم بسته شدن روزنامه هامون در بهار ۷۹ هستش!

ناگهان خشمی درگرفت و برقی از از همین زمین برخاست و هرچی روزنامه و روزنامه نگار بود را با خودش برد، از همان روز شماره معکوس اصلاحات شروع شد تا بزودی با معجزه قرن روبرو بشیم و جمله معروف خودم کردم که لعنت بر خودم باد!!!

اما من امیدوارم به بازگشت بالاترین و همه بالاخواهان، اینبار مکر مکاران به خودشان برخواهد گشت(با لحن سید حسن نصرالله) و بالاترین محبوبتر از همیشه و قویتر از گذشته حرکت خواهد کرد.

ما ز بالاییم و بالا میرویم

از علی مطهری به نقل از اعتماد: در بحث نگاه به دموکراسیُ اصلاح طلبان دموکراسی را یک ایدلوژی می دانستند.درحالی که ما می گوییم دموکراسی ابزار است و اساسُ اسلام است اما آنها می گویند که دموکراسی ایدولوژی ماست و راه آن چیزی است که مردم می خواهند که البته در این زمینه می توان این مثال را اورد: زمانی که از ملا نصرالدین پرسیدند به کجا می روی، گفت هرکجا که میل قاطر باشد.

یادتونه که هفته پیش یک جوک در آمده بود درباره یوسف و محمود و خواب و یک گاو و تعدادی خر(شبیه همان قاطر بالا)، همونی که خودم به همه دوستان فرستادم! حالا میخواهم تعریف کنم که چرا یک جوک ساده آنقدر برای من اهمیت داشت:

در فرهنگ سیاسی اون ور آب رسمه که اگه قرار باشه کسی خر کسی باشه، باید حکومت به ملت سواری بده، توی ایران هم که تا همین چند وقت پیش دستکم اینطور گفته میشد،

اما ظاهرا بعضی از آقایان اینقدر از سواری خوششان آمده که دیگه حفظ ظاهر هم برای راضی شدن دل مستضعفان برایشان اهمیتی ندارد. فقط امیدوارم یادشان نرفته باشه که گهی زین به پشت و گهی پشت به زین!!!

کاشکی میشد به همه گفت اونی که فکر میکنی منم، باباته

(اگه فکر میکنی که فحشه، اول خودت شروع کردی یادت نره!)

شاید این پست به معنی برگشت من باشه، اگه این سایت بالاترین بزاره!

هرچند دانشگاه آکسفورد اتهام! دادن مدرک دکترا به کردان را تکذیب کرد، واژه

 "کردان" به دیکشنری آکسفورد راه پیدا کرد.

این جملات فقط یک شبیه سازی کلی از زندگی اکثریت مردمان میباشد و اصلا به معنی یک قانون کلی و لایتغیر نیست، حتی طول این دوران در افراد گوناگون متفاوت میباشد و حتی امکان قطع ناگهانی این نمودار هم وجود دارد.

اگر با ذره بین از نقاط مختلف نمونه گیری کنیم درمی یابیم که هر مقطع از این نمودار فارغ از اینکه در کدامین قسمت هستیم خود تشکیل یافته از بیشمار نمودارهای سینوسی دیگر است.

این ریز شدن و به درون رفتن در انسانهای گوناگون حد نهایت های متفاوتی دارد، ممکن است زندگی یک انسان حتی در طول چندین سال هم چندان فراز و نشیبی نداشته باشد، اما برخی در طول چند لحظه آنچنان دگرگون شوند که برای اطرافیان غیر قابل باور بنماید.

همه ما در موقعیتهای مختلف بسیار زیاد این تغییرات را با شیبهای متفاوت درک و احساس کرده ایم. کاملا بی تعارف عرض میکنم که از این همه مقدمه چینی اصلا بدنبال توجیه و فرافکنی نیستم، فقط خواستم که از روی عادت مهندسی حالات یکماهه گذشته خودم را تا حدی تيوریزه کرده باشم، مگرنه اینکه شاید اصلا لازم نبود که این بحث را شروع کنم.

سالهای زیاد در دبیرستان و دانشگاه براحتی مینوشت و بقول احمد که الان برای خودش یک پا رییس دانشگاه شده، شدیدا دچار اسهال قلم بودم یا یک اصطلاح دیگر در همین مایه ها، اما هرچی که بود من بودم و شبهای بیداری پس از یک روز پر جنب و جوش در دانشگاه باهنر و خالی کردن تمام احساسات و تفکرات جمع شده روز، در زیر آسمان پر ستاره کرمان!

مشکل و شانس ابدی من و امثال من، اینه که اگه کار گندی هم انجام میدهیم خودمان زودتر و بهتر از همه میفهمیم که این کاری که کردیم عجب مزخرفی از آب در آمده، امروز ظهر داشتم با آزاده از شیراز صحبت میکردم که خیلی قشنگ برام خواند آنکس که بداند که نداند ...

خلاصه اینکه من که روی معرفی کردن وبلاگ خودم به دوستانم را نداشتم، به غیر از روزهای اولی که با هدف جدی بودن شروع کرده بودم، فقط منتظر یک جرقه و بهانه بودم. الان دقیقا احساس میکنم که پس از گذراندن یک دوره پرکاری و بعد یک دوره سکوت چند ساله، به نوشتن این مزخرفات و کاغذ خط خطی کردنها نیاز داشتم تا بقول بروبچ موتورم دوباره روشن بشه.

از همه کسانی که این یک ماه من را تحمل کردند و یا با ذهنیتی متفاوت به پای این دل دردها آمدند و دست خالی از اینجا رفتند عذرخواهی میکنم و شدیدا تقاضا میکنم که برای شروع یک روند جدید و اوجگیری دوباره به مانند همیشه یار و یاور من باشند.

خوب نوشتن همیشه سخته، اما باور کنید که بد نوشتن از آن هم سختتره

هم میهنان

در آستانه دهمین سالگرد فاجعه قتل های سیاسی آذر هزار و سیصد هفتاد و هفت، یاد جانباختگان این جنایت ها، داریوش و پروانه فروهر، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده را به همراه یاد یکایک قربانیان قتل های سیاسی در ایران گرامی می داریم.
ما همچنان بر خواست خود برای افشای تمامی حقایق در مورد این جنایت های ضدبشری و تشکیل دادگاهی صالح برای رسیدگی به این جنایت ها پای می فشاریم. کشتار دگراندیشان در ایران که به صورت سازمان یافته و از درون نهادهای حکومتی انجام شده، زخم بازی است بر وجدان عمومی جامعه ایران. هر یک از ما در جایگاه خویش خود را مسوول دادخواهی این جنایت ها می دانیم.

با امید به استقرار آزادی و عدالت در ایران!
خانواده های فروهر، مختاری، پوینده

        مسافرت کارهات رو روبراه کن

        منشی زنگ میزنه به شوهرش میگه:

      من باید بارئیسم برم سفر کاری,

      کارهات رو روبراه کن

        شوهره زنگ میزنه به دوست دخترش,

      میگه: زنم یه هفته میره ماموریت

      کارهات رو روبراه کن

        معشوقه هم که تدریس خصوصی میکرده

     به شاگرد کوچولوش زنگ میزنه میگه:

     من تمام هفته مشغولم نمیتونم بیام

        پسره زنگ میزه به پدر بزرگش میگه:

      معلمم یه هفته کامل نمیاد, بیا هر

      روز بزنیم بیرون و هوایی عوض کنیم

 سالمند وارد رستوران بزرگی شدند.

آنها در میان زوجهای جوانی که در آنجا

 حضور داشتند بسیار جلب توجه می کردند.

بسیاری از آنان، زوج سالخورده را

تحسین می کردند و به راحتی می شد

 فکرشان را از نگاهشان خواند:

«نگاه کنید، این دو نفر عمری است

که در کنار یکدیگر زندگی می کنند و

 چقدر در کنار هم خوشبختند .»

پیرمرد برای سفارش غذا به طرف

 صندوق رفت. غذا سفارش داد ،

پولش را پرداخت و غذا آماده شد.

با سینی به طرف میزی که همسرش

پشت آن نشسته بود رفت

و رو به رویش نشست.

{ اين تصوير مربوط است به زمان كوچ احمدي نژاد (سابورجيان) بزرگ به گرمسار }

.

.

.

.

.

از این پس قبل از تماشای رییس جمهور، تمامی وسایل برنده را از مقابل خود دور نمایید،

با تشکر

سازمان پیشگیری از حوادث

بنابر گفته غلامحسین الهام که از سوراخ در مشغول تماشای این صحنه بوده است، آنجی پس از ارایه یک پیشنهاد شرم انگیز به محمود از او میخواهد که برای نزدیکی بیشتر اجازه سفر به ایران را به او بدهند.

اما محمود پارسا (احمدی سابق) اعلام میکند که به دلیل رودربایستی با برد پیت حاضر به این کار نیست!

اما حاضر است که هر هفته برای او یک نامه بفرستد، تا او را به راه راست هدایت کند.

و تصمیم به خروج از اتاق میگیرد که ناگهان از پشت سر توسط آنجی غافلگیر میشود.

1-فردوسي حكيم بزرگ ايراني كه همه قبولش دارن ميگه:

كه پيش زنان هرگز راز مگوي چو گويي سخن بازيابي به كوي.
معني:هرگز رازت رو به يه زن نگو كه اگه بگي پس فردا رازت رو از زبون در و همسايه ميشنوي خندیدن حقيقت محض!

2-اين حكيم در جاي ديگه ميگه:
زنان را نباشد به جز یک هنر نشینند و زایند شیران نر
اينم كه احتياج به معني نداره.

3-ارنست همينگوي ميگه:

زن ها جنگ ها را شروع مي کنند و مردها آن ها را ادامه مي دهند.

4-منكن جان هم ميگه:

مردها و زن ها دست کم در يک مورد اتفاق نظر دارند. هيچ کدام به زن ها اعتماد ندارند!

البته زياد ناراحت نشو (خانم‌ها رو ميگم).چيزهاي خوبي هم راجه به زنها گفتن مثل:

5-ناپلئون كه ميگه:

اگر زن نبود نوابغ جهان را چه کسي پرورش مي داد

زن گرفتم شدم اي دوست به دام زن اسير
من گرفتم تو نگير

چه اسيري كه ز دنيا شده ام يكسره سير
من گرفتم تو نگير

بود يك وقت مرا با رفقا گردش و سير
ياد آن روز بخير

زن مرا كرده ميان قفس خانه اسير
من گرفتم تو نگير

ياد آن روز كه آزاد ز غمها بودم
تك و تنها بودم

زن و فرزند ببستند مرا با زنجير
من گرفتم تو نگير

بودم آن روز من از طايفه دّرد كشان
بودم از جمع خوشان

خوشي از دست برون رفت و شدم لات و فقير
من گرفتم تو نگير

اي مجرد كه بود خوابگهت بستر گرم
بستر راحت و نرم

زن مگير ؛ ار نه شود خوابگهت لاي حصير
من گرفتم تو نگير

بنده زن دارم و محكوم به حبس ابدم
مستحق لگدم

چون در اين مسئله بود از خود مخلص تقصير
من گرفتم تو نگير

من از آن روز كه شوهر شده ام خر شده ام
خر همسر شده ام

مي دهد يونجه به من جاي پنير
من گرفتم تو نگير

 شاعر: ايرج ميرزا

خیلی با هیجان این شعر را خواندم، اما اصلا به اندازه من که ذوق زده نشد هیچ!

احساس کردم که الانه که پشت تلفن از دست من بترکه، خدا بهش صبر بده

ذکر این مطلب در اینجا صرفا بخاطر دوستانی می باشد که با مشکل فیلترینگ مواجه میباشند، مگرنه تمامی حقوق مربوط به این اثر به آقای نیوی عزیز تعلق دارد.

ابراهیم نبوی e.nabavi@roozonline.com - پنجشنبه 25 مهر 1387 [2008.10.16]

آن شیخ الشیوخ الکبیر، آن میخ دائم الگیر، آن داننده نیمه پنهان، آن بازجوینده اسرار نهان، آن ‏سردبیر و صاحب کیهان، آن آخذ الاعتراف، آن مآخذ الکاف والگاف، آن میوه دل اولیای امت، ‏آن گوشه جگر روسای دولت، آن راننده بی فرمان، آن معاند راکفلر و اوناسیس، آن کاشف ‏الجواسیس، آن صاحب کرامات احمدی، آن معاند امینم و اسلیم شدی(1)، آن سوخته ذغال ‏اشتیاق، آن دوخته منقل احتراق، آن آکل ماست و خیار، آن چپ نمای راست کردار، آن دائما ‏در حال سواری، آن تشخیص دهنده مرسدس بنز از گاری، شیخنا و استادنا و وتدنا حسین ‏شریعتمداری صاحب کرامات خاص بود، و در سرازیری دنده اش خلاص بود و کثیرالحمام و ‏دائم الوسواس بود. ‏

نقل است چون زاده شد هیچ نگریست و جیغ نزد، تا ناف وی ببریدند و وی را قنداق همی ‏کردند. به سه روز بود که صوتی از وی صادر شد که " ناناش ناش" و این صوت چنان ‏غریب بود که هیچ کس از آن هیچ ندانست. و هرکس طفل را بدید، طفل همان اصوات بر وی ‏گفته که " ناناش ناش". پس پدر و مادرش ده حکیم آوردند تا آن اصوات را شنوند و اسرار آن ‏گویند، و هیچ کس آن اسرار ندانست. تا شیخ قطب الدین اوینی را از علمای حروفیه بیاوردند ‏که راز گوید. پس طفل را بیاوردند و طفل چون شیخ بدید بگفت " ناناش ناش" و شیخ قطب ‏الدین از هیبت آن کلام به دست و پای بمرد و وحشت بر وی مستولی شد و بگفت: " نامم قطب ‏الدین و نام خانوادگی ام اوینی و شغلم درویشی بود." و همین بگفت و از در برفت و به یک ‏ماه از نظر نهان بود و آواره بیابان بود تا خویشان شیخ حسین وی را یافته سر آن کلام پرسیدند ‏که طفل چه گفت. قطب الدین گفت " ناناش ناش" از اسرار حروفیه بود و آن باشد که "نا" ‏یعنی نامت چیست؟ و " نا" ی دویم یعنی نام خانوادگی ات چیست؟ و " ش" یعنی شغلت چه ‏باشد؟ و این طفل چون به بزرگی رسد بازجوی شود و احوال مردمان پرسد و اسرار آنان ‏بداند. و شیخ قطب الدین اوینی چون این بگفت سر به بیابان گذاشته و توبه همی کرد تا بمرد. ‏

به نظر مرسه که خاتمی داره میاد:

این هم دلیلش که از سایت ابطحی براتون گذاشتم:

دیشب رفتم یزد. یزدی تباران سه بزرگداشت در سال جاری پیش­بینی کرده بودند. یکی در سطح محلی که از دکتر مجیبیان تجلیل کردند؛ یکی در سطح کشوری که چندی پیش در تالار وحدت تهران بوده و به آیت الله صدوقی ادای احترام نمودند؛ و قرار بود از آقای خاتمی به عنوان شخصیت بین­المللی یزدی تجلیل کنند. از قبل امروز قرار بود این مراسم برگزار شود. وقتی که مهمانان خارجی سمینار آقای خاتمی آمدند، آن­ها هم اظهار تمایل کرده بودندکه شرکت نمایند. در کنار آن از شخصیت­های داخلی هم برای مراسم تجلیل از یزدی تباری که در سطح بین المللی مورد احترام است دعوت شده بود. دیشب در هواپیما به هر که نگاه می­کردی چهره­ی آشنا بود. بخشی هم امروز صبح آمدند. تقریباً همه­ی سینماگران در جلسه بودند. آقای خاتمی در این چند وقته که مسأله احتمال ریاست جمهوری و کاندیداتوری­اش مطرح شده، حسابی جمعیت یزدی تباران را تحت فشار گذاشته بود که در این شرایط و با این همه مهمانان نباید عنوان سمینار تجلیل از آقای خاتمی باشد. آن­ها هم به حرف کرده بودند و اسم سمینار را "یزد، بستر تمدن باستانی و شهر گفت­وگو" گذاشته بودند تا تجلیل از یزد باشد به جای تجلیل از آقای خاتمی. آقای ظریف، دیپلمات برجسته­ی ایران و سفیر سابق ایران در سازمان ملل جلسه را اداره می­کرد. آقای دکتر عارف و آقای پرودی در مورد یزد و آقای خاتمی حرف زدند. ورزش­کاران و بسیاری از خبرگزاری­های معروف جهان هم به یزد آمده بودند. با این­که آقای خاتمی نمی­خواست و کاسه کوزه­ی دست­اندرکاران را به هم ریخته بود. وقتی آقای خاتمی رفت روی سن، آن­قدر کف زدند که مپرس. منظره­ی بامزه­ای بود. مردم کف می­زدند، آقای خاتمی به ظریف می­گفت حرف بزند تا کف مردم تمام شود؛ و او هم با قر و عشوه می­گفت نه. آقای عارف که معمولاً شخصیت آرامی است، وقتی در آن فضای مجلس می­خواست به ناسپاسی­های بعضی­ها از افتخاراتی که خاتمی برای ایران آفریده حرف بزند بغض کرد و چند ثانیه نتوانست ادامه بدهد. شاید اعلامیه­هایی که به نام بسیج دانشگاه پخش شده و یا سخنرانی یک مقام عالی­رتبه­ی یزدی که گفته بود کفار را به شهر یزد آورده­اند، در نظر دکتر عارف بوده است. گمان نکنم تاکنون چنین جلسه­ی باشکوه داخلی و خارجی در یزد برگزار شده باشد. آقای صدوقی امام جمعه­ی دوست داشتنی یزد هم تمام وقت در جلسه بود. البته استاندار هم کلی منت گذاشته بودند و یک ربعی در آخر جلسه تشریف آوردند. دیشب تا بعد از نیمه شب آقای خاتمی در جمع فامیلی­اش بود. من هم رفته بودم. کلی از همه در حرف زدیم؛ من­جمله از سیاست و انتخابات.نمی دانم با این فضای سنگین اگر خاتمی نخواهد بیاید چگونه می تواند این اقدام را انجام دهد.

هر زنی که خود را بیاراید و خوشبو کند و از منزل خارج شود و شوهرش به این کا ر راضی باشد خداوند برای هر قدمی که زن بر میدارد بر شوهرش خانه ای در دوزخ بنا خواهد کرد!!

 - خدايا ! ميشود تنها آرزوى مرا بر آورده كنى ؟
  ناگاه ، ابرى سياه ، آ سمان را پوشاند و رعد و برقى در گرفت و در هياهوى رعد و برق ، صدايى از عرش اعلى بگوش رسيد كه ميگفت :
  - چه آرزويى دارى اى بنده ى محبوب من ؟
  مرد ، سرش را به آسمان بلند كرد و ترسان و لرزان گفت :
  - اى خداى كريم ! از تو مى خواهم جاده اى بين كاليفرنيا  و هاوايي بسازى تا هر وقت دلم خواست در اين جاده رانندگى كنم !!
  از جانب خداى متعال ندا آمد كه :
  - اى بنده ى من ! من ترا بخاطر وفادارى ات بسيار دوست  اميدارم و مى توانم خواهش ترا بر آورده كنم ، اما ، هيچ
  ميدانى انجام تقاضاى تو چقدر دشوار است ؟ هيچ ميدانى كه  بايد ته ى اقيانوس آرام را آسفالت كنم ؟ هيچ ميدانى چقدر آهن و سيمان و فولاد بايد مصرف شود؟ . من همه ى اينها  را مى توانم انجام بدهم ، اما ، آيا نمى توانى آرزوى ديگرى بكنى ؟
  مرد ، مدتى به فكر فرو رفت ، آنگاه گفت :
  - اى خداى من ! من از كار زنان سر در نمى آورم ! ميشود  بمن بفهمانى كه زنان چرا مى گريند ؟ ميشود به من بفهمانى احساس درونى شان چيست ؟ اصلا ميشود به من ياد بدهى كه  چگونه مى توان زنان را خوشحال كرد؟
  صدايي از جانب باريتعالى آمد كه :
  اى بنده من ! آن جاده اى را كه خواسته اى ، دو باندى باشد يا چهار باندى ؟؟!!